Je staat voor het imposante gebouw. Je kijkt omhoog, naar de top. Leuk om van te bungeejumpen zonder touw misschien. Weer omlaag. Zucht. Naar binnen dan maar. In de hoop dat je je hoofd in het hier en nu kan krijgen, kijken je ogen wat rond, naar willekeurige vormen en voorwerpen. Je voeten doen zoekend mee, alsof je een verdwaalde pelgrim in een kathedraal bent die een onzichtbaar labyrint volgt, een mozaïek met meer kronkels dan tegels. Mensen trekken hun wenkbrauw op, en voelen zich op hun hoede. Wie is dit? Wat komt hij hier doen? Hij wijkt af van de norm, dus op welke manieren wijkt hij nog meer af? Ben ik in gevaar? Gaat hij iets raars zeggen of doen? Een ongemakkelijk en vervelend gevoel omarmd mij, hoe kom hier toch in godsnaam zo snel mogelijk van af!? Ze willen je niet helpen, integendeel, ze willen zo snel mogelijk ontsnappen, als ze überhaupt al de klauwen van een interactie niet konden ontkomen. Je voelt het aan, al je ledematen zitten in de weg, en je voelt je bezwaard om te bestaan. Je longen zijn in paniek en je hart ontploft. Als een microfoon die voor de speaker wordt gehouden versterkt de gemeenschappelijke misère zich; als een stinkende drol in een te druk zwembad kabbel je dwars door het sociale vaarwater heen. Hoe lang nog voordat iemand de badmeester roept??

Je kijkt wat rond over de parkeerplaats. Als het paard van Sinterklaas springt je blik over de daken van de geparkeerde bolides, op zoek naar jouw autootje. Wie weet heeft hij wel pootjes gekregen! Ah, daar! Gelukkig, hij staat er nog (op wielen). Hoofdingang! Nou, dit is de plek; hier moet je zijn. Naar binnen dan maar. Spannend! Je kijkt wat rond naar de architectuur, maar, op zoek naar gezichten, balies, liften, trappen, en genummerde deuren, wijkt je lijn van zicht niet te ver af naar boven of beneden. Een vriendelijke mevrouw staat ineens met een glimlach voor je, en met een mengsel van enthousiasme en opluchting voel je aan dat je in goede handen bent.

Laconiek loop je de tent binnen, naar je doel toe. In je pas aarzel je niet. Je benen, niet je ogen, zijn aan het wandelen. Niemand kijkt een tweede keer naar je om, en niemand vraagt je vriendelijk waar je moet zijn. Als een tandwiel in een gesmeerd mechaniek baan je je een weg door de mensen. Je loopt een deur door waar "Alleen personeel" op staat. Er zijn wat mensen, je geeft een knik en een groet, en loopt zonder meer door. Niemand zegt er wat van, ze zijn alweer terug bij hun gesprek over wiens vakantie het verste weg was.

En weer een hiaat van maanden sinds mijn laatste (non-shit)post. Maar waarom? Of eigenlijk, waarom niet? Als ik wèl post, waarom dan ineens wel weer?

Ik schrijf om de volgende redenen:

• als geheugensteuntje voor de volgende keer dat ik iets soortgelijks moet doen of bedenken
• als therapie, om irritaties van me af te schrijven
• om beter over dingen na te denken en ideeën uit te werken
• ik lees mezelf graag praten

Publiceer om:

• mezelf te promoten, staat goed op m'n cv enz enz
• anderen met soortgelijke problemen of ideeën te helpen
• discussies met lezende vrienden en familie uit te lokken
• mailtjes van wildvreemden te krijgen dat Mark Rutte inderdaad een klootzak is

Toevallig had ik het laatst met mijn vader over stress, en de invloed van dingen waar je maar niet aan toe lijkt te komen, die je jezelf volledig vrijwillig hebt opgelegd zonder schijnbare reden. Bijvoorbeeld het schrijven van een blogpost over iets wat je hebt gedaan of bedacht.

Algemeen gezien houd ik mijn shit bij met een issue board: ik bedenk wat ik wil doen met mijn leven en schrijf de benodigde taken uit, en die leiden dan een leven in de vorm van een ticket, verhuizende van de "todo"-kolom naar "researching" naar "doing" en dan uiteindelijk over de Jordaan naar "done" danwel "don't".

En ja, ook ideeën voor blogposts ondergaan deze lijdensweg. Maar helaas komen ze niet vanzelf uit "todo". Er is natuurlijk een reden dat ik sommige posts al meer dan een jaar uitstel: ik voel er niet echt passie voor, het is puur dat ik het mezelf heb opgelegd, want het zou zo leuk staan op mijn blog. Nou, dan documenteer ik ze hier maar kort en daarmee schrijf ik ze (van me) af.

Raytracing op de rekenmachine

Ik heb 3 jaar geleden een raytracer geschreven, en ook zo'n 3 jaar geleden een port gemaakt voor mijn TI-84 Plus CE-T. Heb het niet eens afgekregen want alleen al het renderen van de raycasting zelf (hit/no hit) duurt een fucking uur op de 320×240 ingebouwde LCD, gewoon niet boeiend. Misschien een half gebakken discussie over fixed point getallen i.p.v. ints en floats (alhoewel het stiekem gewoon ints zijn, zie het als rekenen met "millimeters" ipv "meters" als het SI stelsel gebaseerd was op machten van 2 en niet 10).

Wow deze render van een bal laat een patroon van floating point inaccuracies zien ofzo omdat ik hier de epsilon was vergeten in mijn floating point comparisons voordat ik overstapte naar fixed point omdat deze rekenmachine van €100+ uit 2013 een 8 bit chip van de jaren 70 gebruikt die helemaal geen FPU heeft waardoor alle FLOPs in software geëmuleerd moeten worden wat FUCKING TRAAG IS.

Routerfirmware flashen

Voor mijn moeder heb ik haar Ziggo wifi repeater ding (een TP-Link Archer C7 maar dan met Ziggo branding) geflasht zodat alle features van de router weer beschikbaar waren, in plaatst van een softwarematige beperking op alles behalve wifi repeating. Dit was een hele opgave en op zich een leuke uitdaging, maar uiteindelijk kwam het er neer op "ik had al Linux geïnstalleerd, weet een terminal te gebruiken, kan een relevant Tweakers thread vinden (vereist niet alleen serieuze skills maar ook luck), kan desbetreffende thread lezen en volgen, kan een obscuur protocol genaamd TFTP gebruiken met commandline tools ervoor".

Het had gewoon niet echt de potentie om een waardevolle write-up te zijn dus, want dit probleem ga ik niet opnieuw krijgen (en anders heb ik het nu alsnog stiekem voor mezelf vastgelegd), en mijn post zou andere mensen niet beter helpen dan het Tweakers thread. En ik heb voor de grap zelfpromotie wel bovenaan gezet, maar eigenlijk is dat de laatste reden waarom ik iets zou posten. Laat je niet foppen door de stem waarmee ik schrijf - ik heb helemaal geen behoefte om mijn ego te voeden en de wereld te laten zien hoeveel slimmer ik wel niet ben dan de rest, alleen maar omdat ik als kind niet met vrienden maar met een computer speelde waardoor ik wel weet hoe ik Arch Linux moet installeren maar niet weet hoe gezond sociaal contact verloopt.

Braille en Anonium

Ik had een keer het idee om een imageboard/forum a la 4chan te maken, maar dan federated en bedoeld voor intelligente en inhoudelijke discussies door middel van een automatisch gegenereerde mini IQ test als captcha (lol! Haha mensenproblemen oplossen met tech die is zeker van gisteren!"></a>.")}"DROP TABLE users;--",:1;uitroepteken).

Uiteindelijk enkele posts mogen hosten op die site maar het liep geen vaart, en ik kwam er al heel snel achter wat een "4chan achtig imageboard" precies inhoudt qua publiek dat je ermee trekt. Een hoog IQ zegt dus niks over de volwassenheid of beleefdheid van een persoon, zeker niet als je die hebt vastgesteld met een enkele progressive matrix test. Dus stekker eruit en snok. Maar nu komt het!

Posters waren anoniem, maar wel uniek gekenmerkt met een computer gegenereerd pseudoniem, was het idee. Hoe geef je dat weer? Bitcoin heeft een woordenlijst + algoritme om de binaire seeds van wallets te vertalen naar een reeks wartaal, wat beter te lezen en onthouden is voor mensen (die kunnen lezen). Maar ik had het bril-jànte idee om de bits grafisch te vertonen. En wat lijkt daarop? Braille! Eén bolletje of géén bolletje, 1 of 0. Braille heeft in Unicode 2 soorten tekens: matrixen van 2×3 stipjes per teken en matrixen van 2×4 stipjes per teken. Ik ging voor de 2×4, want 128 bits (een GUID) = 2×4×16 braillebolletjes.

Helaas kon ik geen font vinden die zowel braille als mijn esthetische visie ondersteunde. Dus ik maakte mijn eigen vector font (svg font). Dat was veel werk dus ik schreef een script. Die dealde er ook mee dat de officiële volgorde van de Braillebolletjes wat apart is vanwege historische redenen.

Intussen is in elke moderne browser support voor SVG fontfaces geschrapt. En achteraf had ik net zo makkelijk (makkelijker) gewoon direct SVG kunnen genereren in de HTML want uiteindelijk was er eigenlijk geen enkele overeenkomst met braille behalve dat er sprake was van een matrix van stippeltjes. Niet alsof een blinde een braille-afdruk gaat maken van de pagina en dan zegt "oh ja, dit is weer typisch een argument van WV#% ™£ ˚¯$£™¸ ̣˘$V T?JKL÷Ä P*".

Het meest poignante onderdeel was de PHP UTF-8 encoder en decoder die ik ervoor had gemaakt, en überhaupt het feit dat een taal als PHP over bitwise operators beschikt. Alsnog lekker geprutst!

<?php

function utf8($num){
    if($num<=0x7F)       return chr($num);
    if($num<=0x7FF)      return chr(($num>>6)+192).chr(($num&63)+128);
    if($num<=0xFFFF)     return chr(($num>>12)+224).chr((($num>>6)&63)+128).chr(($num&63)+128);
    if($num<=0x1FFFFF)   return chr(($num>>18)+240).chr((($num>>12)&63)+128).chr((($num>>6)&63)+128).chr(($num&63)+128);
    return '';
}

class GUID {
    public $bytes;

    function __construct($bytes = false){
        if ($bytes === false){
            $this->bytes = random_bytes(16);
        } else {
            $this->bytes = $bytes; 
        }
    }

    function toHex(){
        return bin2hex($this->bytes);
    }

    function toBraille(){
        $braille = "";
        foreach (str_split($this->bytes) as $byte) {
            $braille .= utf8(0x2800+hexdec(bin2hex($byte)));
        }

        return $braille;
    }
}

Ach, voor die paar tientjes... Honderd euro is maar tien tientjes! En hoe veel is duizend? Tien tien tientjes! Dus wat maakt het dan nog uit? Spendeer uw tientjes dan toch even rijkelijk als zorgeloos!

Het was een tijd en een plaats. Ik - oke, ik stop met dit flauwe gedoe. Het was ochtend en ik zat achter mijn bureau. Ik was bezig met een kleine refactor van wat code. Dacht ik.

Voor een nieuwe module waar ik mee bezig was, had ik een aantal zogeheten Models gemaakt. Dit is doorgaans Object Oriented jargon voor "database tabel".

Normaal hebben database tabellen een identificatie column, de primary key. Vaak een getal. "Dit is rij nr. 593 in de tabel". Maar mijn model moest over op willekeurige UUIDs, want de rest van de models in de code waren ook zo, en allerlei onderdelen berusten op die impliciete(!) standaard. Een UUID is ook een getal, maar dan van 32 hexadecimale cijfers (want 128 bits). En niet oplopend zoals de typische ID INT PRIMARY KEY is.

Een simpele klus, want het hele idee van een Object Relational Mapper zoals Django is dat je je Modellen kan uitdrukken in de object oriented programmeertaal waar je in werkt, en dat Django onder de motorkap met de database stoeit om het gewoon te laten werken. Ik zou gewoon een regeltje code aan kunnen passen en dan zou het werken. Dus ik pas die model aan zodat het oude nummertje een andere naam had en niet meer de primary key was. Daarnaast had ik een nieuw UUID veld, primary key, toegevoegd.

Django had andere plannen.

Als je de models verandert, moet je poetry run ./manage.py makemigrations doen. Daarmee maakt Django ergens in het project een bestandje met stappen waarmee de database daadwerkelijk omgekat zal worden. Dan doe je poetry run ./manage.py migrate, zodat hij die bestandjes 1 voor 1 afgaat, waarop hij accuut zeikt dat hij niet 2 primary keys tegelijk kan hebben.

Wat doet Django nou, die domme malware (een worm, wan-ORM): Dat kut ding probeert eerst een nieuw primary key UUID veld te maken en dan pas het oude veld niet-primary te maken. Natuurlijk kun je niet 2 primary keys tegelijk hebben. Ik heb ook maar 1 BSN. Op dat moment wil ik er vanaf zijn en draai ik de 2 operaties om, en hij gaat verder.

Vervolgens zeikt hij over een PROTECT: er waren andere models gelinkt aan de veranderde model. De database snapt dan niet dat de primaire identificatie momentaan verdwijnt - dat brengt alle relaties in het geding. Maar waarom is dit mijn probleem? Waarom regelt Django dit niet gewoon??

Aangezien al die models toch nog geen instances hadden (in database parlance: alle tabellen zijn nog leeg), en er dus in feite nog geen relaties waren, flikkerde ik die ganse foreign key gewoon weg. Hop, geen ON DELETE PROTECT gezeik.

En daarna maakte ik een tweede migraine die dan de foreign key weer terug zet. Oh, en nu hij vraagt een default omdat hij denkt dat er misschien bestaande rijen kunnen zijn, waarvan de relatie dan natuurlijk onbekend is? Zucht! Nee Django, die bestaan niet, want al die models zijn spiksplinternieuw en nog leeg, maar dat kan ik je niet vertellen op een manier die je begrijpt! Dan maar None als default.

Dat accepteert hij, ook al is die foreign key column als "not null" geregistreerd(??). Bijzonder. En niet erg intuïtief. En niet erg logisch. En niet erg gebruiksvriendelijk. En niet erg goed doordacht. En niet echt geschikt voor professionele software.

In SQL was dit makkelijker geweest, en had ik het direct goed gedaan:

1. In de andere tabellen, verwijder de foreign key relatie op x en hernoem de column naar old_x_id.
2. In tabel x, hernoem id naar old_id en verwijder primary
3. In tabel x, maak een UUID id en maak die primary
4. In de andere tabellen, maak de nieuwe foreign key x_id, door tabel.old_x_id te matchen aan x.old_id en dan x.id te selecten in tabel.x_id.

Maar dat snapt Django niet. Dat weet Django niet. Ook al is het the one job die Django heeft.

Al met al heb ik toch te veel verwacht van Django de worm. Had ik kunnen zien aankomen: in Django kun je niet eens filters toepassen op "calculated fields". (In database parlance, "view", niet te verwarren met een "view" in het Model-View-Controller model ("model" hier niet te verwarren met Model in het ...))

Het wordt nog beter: ik dus na dit gedoe mijn migraine bestandje pushen naar mijn git branch; merge request maken om mijn branch naar main te mergen. Wat blijkt: iemand anders had al een "migratie nr. 7" gemaakt. Want ja, zo houdt Django dat bij! Dus nu krijg je tijdens een poetry run ./manage.py migrate gezeik over een migration merge. Bellissimo.

Ik zou graag willen zien van mijn collega's in het veld dat ze iets hogere standaarden krijgen voor de tools waar ze mee werken. En dat ze verder kijken dan hun OOP lang is. Als dat de standaard houding was geweest, had ik dit gezeik niet gehad. Was mijn energie en focus voor de dag niet opgeslokt door een onnodig zwart gat. Had ik gewoon de taak die ik eigenlijk erna had willen doen, kunnen doen.

</rant>

Malware: malafide software.

Voor school moet ik per se jupyter notebook gebruiken. Eerste impressie.

Downloaden op manjaro is aids. Niet de schuld van jupyter. Ik moet pip install jupyter doen, maar pip klaagt dat ik al een package manager (pacman) heb en zegt dat ik pacman -S python-jupyter - ahem - sudo pacman -S python-jupyter moet doen. Nou, die package bestaat dus niet, dus dan toch maar pip install jupyter --break-system-packages.

Opstarten is interessant. Ik zoek jupyter in mijn startmenu. Er verschijnt een default applicatie icoontje. Klik - en er komt een terminal tevoorschijn. Dan volgt kort daarop een browserscherm met een soort file manager. Ook een popup of ik cookies of analytics of iets wil, geen idee, uit reflex klikte ik het weg voordat ik het kon lezen.

Ik had al een mapje, /home/michael/uni/2a-scicomp. Die kon jupyter niet vinden. Prima, dan maar die filemanager-achtige sidebar van jupyter gebruiken en handmatig navigeren...

Het bestand opent en het doet me denken aan Rdocs. Brrr. Ik klik dubbel op de blokjes gerenderde html en latex, en ze transformeren in een soort editable markdown. Ik edit het, maar geen idee hoe ik nu weer de latex krijg. Nogmaals dubbel klikken? Nee. Rechtermuis iets? Nope. Ik zie een "herstart" icoontje, dat maar doen. Hij klaagt iets over variabelen resetten. Geen flauw idee wat de implicaties zijn? Fuck it, we klikken oké. Maar nee hoor, geen latex. Zal wel.

Ik selecteer wat text. Rechtermuisknop: ik kan het niet kopiëren. Ik kan wel de "cell" kopiëren... Oke, dat dan maar? Ctrl+v ergens anders (gewoon in een DEGELIJKE editor) en dan krijg ik een heel andere snippet geplakt - iets van eerder op de dag. Dat werkt dus niet. Fijnnnn. Het domme is, de shortcut ctrl+C werkt dus wel normaal. Dus wat dat nou voor autistisch gedoe is met dat context menu, geen idee. Gelukkig heeft FireFox een oplossing voor irritante malware die je context menu kaapt, shift+rechterklik en bam, nu kan ik gewoon dingen kopiëren met de muis, zoals God het bedoeld heeft.

Kan ik dan ten minste dat terminal venster weg doen? Ctrl+D, ctrl+Z. Ah, die worden opgeslokt. Dus ik kan het process niet in de background verder laten gaan en dan disownen. Hmm, gewoon eens de terminal dicht klikken. Oh oeps, nu klaagt de webapp dat hij geen verbinding meer heeft met de server.

Dit wordt een lange, LANGE periode...

Een tijdje geleden heb ik voor mijn verjaardag een keyboard gekregen. Gewoon een simpel keyboard met 61 toetsen, hij heeft niet eens een midi uitgang. Maar het is leuk om weer muziek te spelen en hij bevalt me daarvoor prima. Het deed me denken aan mijn kindertijd: toen gingen we tijdens kerst naar mijn tante in Brabant, die op een oude boerderij woonde. Daar, diep weggestopt in het huis, was een koude en muffe biljartkamer, zonder ook maar één raam naar buiten. Hier werden de drukke kinderen naartoe gewezen, om zich te vermaken met de biljarttafel, hometrainer, dikke kist met speelgoed, en achterin een buffetpiano.

Door de jaren heen raakten sommige toetsen hun beleg kwijt, en andere toetsen kwamen vast te zitten. De toetsen die wel goed werkten, klonken niet volledig zuiver meer. Maar toch was het altijd hartstikke leuk om willekeurige combinaties in te drukken op dat ding! Inmiddels is dat huis verkocht en zal die arme piano wel ergens in een houtkachel beland zijn.

Je snapt waar dit naartoe gaat. En anders snap je het nu wel. En anders anders weet ik niets te zeggen over je situatie. Op een dag zat ik marktplaats af te struinen, gewoon nieuwschierig. Goh, zo veel buffetpianos. €300, €100, €50, gratis... Vraag me af waarom ze zo goedkoop zijn. En toen zag ik een bijzonder gave piano. Voor een bijzonder gave prijs. Op de foto zag hij er bijna uit als nieuw, al het beleg zat nog op de toetsen en de afwerking van het hout leek nog netjes.

Een antieke "Emerson". Na een korte internet excursie vond ik op deze site dat het een oud Amerikaans merk betreft, opgericht in 1849 en gestopt vanwege de tweede wereldoorlog. Op de site staan scans van meerdere catalogi (deze piano, een "style 14" is te vinden in die van 1889).

Snel maakte ik een afspraak, want ik zou wel niet de enige zijn die hem wilde hebben, al helemaal als hij gratis is...

Het was een wat koudere herfstdag, en ik reed op mijn trouwe brommer, gemaakt van echt Chinesium, naar het Groningse dorpje Huizen. Er werd door een vriendelijke vrouw opengedaan die mij naar de woonkamer begeleidde. Daar ontmoette ik de verkoper (weggever) John. Met hem liep ik weer de helft terug, naar een kamertje die mij qua mufheid aan de biljartkamer deed denken. Daar stond hij dan! De piano.

Het eerste wat mij opviel waren de krassen en beschadigingen op en aan het hout. Die waren op de foto toch minder duidelijk doorgekomen. Ook een aantal toetsen waren wat minder wit, maar nog wel intact! Toen ging ik maar eens kijken of hij nog geluid maakte. En ja! Elke toets deed het, alhoewel de een wat stroever dan de ander. En sommige toetsen kwamen niet meer omlaag. Maar de piano klonk prima. Er zat geen enkele toets bij die op zichzelf vals klonk, en de zuiverheid van akkoorden was ook niet te slecht. Zelfs de bassnaren klonken nog goed.

Ik deed de kap omhoog en keek bij de piano naar binnen. Het was in de piano erg stoffig, en het rook apart. Ik zag op het ijzeren frame een patentjaar, 1885-1886. Ik zag erop toe dat alle hamers en dempers nog bewogen, alhoewel sommige dus wat stroef. Enkele hamers bleven hangen in de aanslag. Ik bekeek het klankbord, en ik kon geen scheuren zien!

Ik wilde de achterkant even bekijken: een spinnenparadijs. Met enorm veel moeite kreeg ik samen met John de zware antieke piano een klein stukje van de muur af. Overal waren dunne grijswitte draadjes gespannen tussen de muur en de piano, die op mijn vest bleven plakken terwijl ik mijn best deed om zo veel mogelijk te zien in zo min mogelijk tijd.

Hierna vertelde hij mij doodleuk dat de piano al 40 jaar niet meer gestemd was. Het was van zijn broer geweest, die verhuisd was en geen ruimte meer had. Het was eigenlijk de bedoeling dat hij hem weer op zou halen, maar daar is het nooit van gekomen. Wat het verhaal van de piano daarvoor was, wist hij niet.

Al die tijd heeft de piano achter de vitrages gestaan, precies tussen 2 radiatoren in. Zo'n beetje het ergste wat je kan doen! Gelukkig werd de ruimte nooit gebruikt en waren de radiators consistent uitgebleven. Vandaar dat hij nog zo goed klonk.

Dus. De piano is, gezien de leeftijd van 130+ jaar, in goede staat. Hij is gratis. Sommige toetsen lopen wat aan, maar het is allemaal gewoon hout en vilt; in principe goed zelf te repareren, had ik bedacht, met in mijn achterhoofd een aantal YouTube filmpjes van pianorestauraties. Ik vroeg hem wanneer de piano uiterlijk weg moest.

"Dat moet wel lukken".

WC-rol verkeerd om

Als je een velletje wil vastpakken, waarom wil je dan je hand tegen de muur hebben? Waarom hang je de rol niet gewoon goed?

Alleen droog wc-papier

En daarover: haal eens een smeuïge drol langs je gezicht. Smeer dit vervolgens uit met droge velletjes papier. Voel je je nu schoon?

Alles met de afwasborstel

Een afwasborstel is er alleen om de meest hardnekkige tjak van je shit af te schrobben. Wat zit je nou aan te klooien met die vork man? En zit er soms mineraalopbouw op dat glas ofzo? Een borstel maakt ook niet uniform schoon, want daar is het ook niet voor bedoeld, het is bedoeld om shit los te krabben. Tip: koop een spons. Shit, ze hebben tegenwoordig zelfs speciale afswassponsjes!

Kunststof snijplanken

Zo te zien ben je hard bezig om zo veel mogelijk hormoonverstorende stoffen in je eten te krijgen; waarom doe je dat? Zelfde voor kunststof (kinder)bekers, bestek, kommetjes en borden, en zo voorts. Gebruik gewoon hout, rvs, keramiek, glas ofzo.

Waterfles niet schoonmaken en/of vervangen

bro...

Donkere was met lichte was wassen

Wow cool vaalgrijs shirt met pluisjesdesin!

Platgedrukte tostis

Fuck you. Een compact brok brood is niet "knapperig".

Océan de parfum

Oh de toilet of oh de parfum kan lekker ruiken. Maar niet als je jezelf verdrinkt in die shit. Laat m'n neus en longen met rust bitch.

Nieuwschierig okselhaar

Als het okselhaar uit je mauwen kruipt dan is het tijd om die shit te scheren want het staat crunchy as fuck. Waarom ziet het er ook altijd uit als een mishandelde struik en nooit eens à la Andrélon? Laat m'n arme ogen met rust motherfucker.

(Betteridge’s law of headlines)

Vroeger kon je comments plaatsen op dit blog, maar sinds ik de backend heb herschreven naar een enkel PHP bestand van grofweg 300 regels, bestaan comments niet meer als visueel en interactief element. Ze bestaan alleen nog in de database, als een soort digitaal staartbotje. Dat is toch wel jammer.

Dat er behoefte is aan comments, blijkt uit meerdere dingen:

1. Ik wil ze gewoon want ze zijn leuk
2. Ik krijg soms een mailtje RE: een post

Maar er waren meerdere punten waar ik tegen aanliep:

1. Ik ben ook naar een VPS overgestapt waar mail niet inbegrepen was. Ik kon dus niet makkelijk notificaties sturen als er was gereageerd op een comment.
2. Spam blijft een ding

Nu is Mastodon de laatste tijd tamelijk hip, en ik heb al eens eerder geëxperimenteerd met het onderliggende ActivityPub protocol (Wat ik vanaf nu ga afkorten als “AP”). Kan ik Mastodon instances het vervelende werk van user authentication en comments laten doen, en tegelijkertijd mijn blog volgbaar maken, en elke post naadloos integreren op de feed van mijn volgers, die allemaal op hun eigen willekeurige en anarchistische Mastodon instances herbergen?

Ofwel, in de vorm van een verlanglijst:

1. Posts delen met mensen die het boeit
2. Publieke reacties op de post, vindbaar onder de post zelf
3. Zo min mogelijk spam
4. Geen hoofdpijn

Mijn eerste idee was om mijn blog als AP server op te zetten met 1 gebruiker (mijzelf) die dan posts maakt, en daar dan de benodigde AP tierelantijntjes aan toe te voegen, d.w.z. een outbox en inbox voor die enkele “Michael” gebruiker. Mensen op een ander AP platform zoals mastodon.nl zouden dan “@michael@xmdr.nl” kunnen volgen, alle blogposts direct op hun eigen feed op mastodon.nl zien, en daarop kunnen reageren. Die reacties krijg ik dan d.m.v. AP in de Michael inbox en kan ik lokaal opslaan zodat ze ook op xmdr.nl te zien zijn. Simpel genoeg, toch? Nee!

ActivityPub is een Twitter

AP is ontworpen voor korte content. Een “post” wordt letterlijk een “Note” genoemd. Je hebt wel “Article”, maar dat snapt Mastodon niet, die snapt alleen Notes. Oké, dus mijn posts kunnen nooit naadloos op een Mastodon feed komen, maar je kan nog steeds een “Note” maken met daarin een link naar mijn Post, en daar zou je nog steeds op kunnen commenten. Het is totaal niet elegant, maar het zou werken. Aan de andere kant, sommige dingen verwacht ik ook nooit op een feed te kunnen vertonen: misschien maak ik wel een hele fancy blogpost met allerlei javascript/canvas interactieve speeltjes, zoals je tegenkomt op de site van Bartosz Ciechanowski. Dat gaat natuurlijk gewoon nooit overkomen. Dus ach, misschien is het ook beter de link naar- en niet de directe inhoud zelf met AP te publiceren.

Korte omleiding: mailto: en de federatie van E-mail

Als je op een mailto:target_account@target_server URL klikt, dan opent er een dialoog om met jouw e-mail client (outlook) een mail te sturen met jouw e-mailaccount (bitchboy33@) vanaf jouw e-mailserver (hotmail.com) naar mijn e-mail account (xmdr@) op mijn e-mailserver (protonmail.com), die ik vervolgens kan lezen met mijn e-mailclient (thunderbird). Hoera federatie!

ActivityPub heeft dus geen follow:

Zoiets bestaat er dus niet voor AP. Er is bijvoorbeeld geen followme:@drollikker@poep.nl die ervoor zorgt dat jouw AP account op jouw AP instance (bvb @bitchboy33@mastodon.nl) mijn AP account op mijn AP instance (@drollikker@poep.nl dus) gaat volgen. Die naadloze integratie kan gewoon niet, het is er (nog) niet. Als je dus “lees mijn nieuwe blogpost” berichten op jouw feed wil zien, moet je moeilijk handmatig dingen in gaan stellen. Dat werkt kut en dus gaat niemand de moeite nemen. Er is te veel frictie zoals UX designers het zouden zeggen.

Hier, ChatGPT legt het uit:

Ik ben een mastodon.nl gebruiker. Hoe volg ik een Actor (gebruiker) op een andere ActivityPub (niet mastodon) server?

Michael D. Roeleveld

Als een mastodon.nl gebruiker kun je een gebruiker op een andere ActivityPub-server volgen door het volgende proces te volgen:

1. Zoek de gebruiker op de andere ActivityPub-server op wie je wilt volgen. Deze gebruiker moet een profiel hebben op een server die ActivityPub ondersteunt, zoals een andere Mastodon-instantie, Pleroma, Pixelfed, PeerTube, etc.
2. Als je het profiel van de gebruiker hebt gevonden, kopieer dan de URL van hun profiel. Meestal heeft het profiel van een gebruiker op een ActivityPub-server een URL die er ongeveer zo uitziet: https://example.com/@gebruikersnaam.
3. Ga terug naar je mastodon.nl account en zoek naar de zoekbalk of het veld waar je nieuwe gebruikers kunt toevoegen om te volgen. Dit kan op verschillende plaatsen zijn, afhankelijk van de specifieke Mastodon-client die je gebruikt, maar meestal kun je een zoekopdracht uitvoeren door op het vergrootglaspictogram te klikken of door naar een “Ontdek” of “Profielen” sectie te gaan.
4. Plak de URL van het profiel van de gebruiker op de andere ActivityPub-server in het zoekveld op je mastodon.nl account.
5. Klik op de knop om de gebruiker te volgen. Dit kan verschillen per Mastodon-client, maar meestal is het een knop met de tekst “Volgen” of een soortgelijk label.

Nadat je deze stappen hebt gevolgd, zou je nu de gebruiker van de andere ActivityPub-server moeten volgen, en hun openbare berichten zouden op je mastodon.nl tijdlijn moeten verschijnen.

Houd er rekening mee dat sommige ActivityPub-servers mogelijk geen federatie (interactie met gebruikers op andere servers) toestaan, dus het kan zijn dat je geen interactie kunt hebben met gebruikers op servers die geen federatie toestaan.

ChatGPT

Check die laatste alinea dan! Al dat werk en dan nog kan het zijn dat het niet echt werkt. Sjongejonge wat een flop.

ActivityPub is ingewikkeld en niet universeel

Elke “grote” social medium wat op AP gebouwd is lijkt weer een ander dialect van AP erop na te houden. Het is allemaal niet universeel compatibel met elkaar. Dit is vrij duidelijk een probleem. Daarnaast is het lastig om überhaupt een prototype (ofwel Minimum Viable Product (ofwel simplest possible thing that works)) te maken voor een AP-platform. Ik ga echter niet verder op deze punten in omdat het neerkomt op vrij technisch geneuzel wat niet algemeen toepasbaar noch interessant is, en deze post alweer lang genoeg aan het worden is.

Conclusie

Het principe is er: wat een AP integratie op dit moment zou bieden zijn dus comments en ik-heb-iets-geschreven-notificaties (voor mensen met b.v.b. een Mastodon account, voor de rest niet). Maar om dan dit blog te volgen is vervelend veel werk, en ongeveer evenveel stappen als een RSS reader instellen, maar dan zonder garantie dat het überhaupt werkt. Het is dus voor de groep mensen die niet aan social media doet ook irritant als je een comment wil maken, en dan vervolgens een account moet maken op een hele andere site die je anders niet gaat gebruiken. Ik voorzie ook veel debugging met APIs van externe partijen wat gewoon altijd vervelend is, dat geeft mij veel hoofdpijn. Behalve comments kan alles wat ik wil nu al met de RSS feed en het e-mailadres die ik publiceer.

Mastodon en dergelijke zijn dus leuk als je op zoek bent naar een twitter-vervanger om elke uwer scheet naar te uploaden (inclusief oprechte shit takes over AI) en die van anderen stevig te inhaleren, maar het is niet redelijkerwijs bruikbaar als werkelijk gefedereerd lees-, interactie-, en publicatieplatform voor langere blogposts.

1989. Je bent een universitaire onderzoeker die een patroon heeft ontdekt in een nieuwe programmeertaal, Huskshell. Het patroon gaat als volgt:

I = 0;
N = 10;
LOOP:
IF (I < N) GOTO ENDLOOP;
PRINT(I);
I = I + 1;
GOTO LOOP;
ENDLOOP:

Je tekent een diagram van dit softwarepatroon en herkent het direct als een xnopyt, een zekere lineare reïficatie van de set van xnopoïdische iteratiestructuren (een onderwerp binnen “fizzbuzz theory” (een abstract wiskundig onderzoeksveld)) die voor de duidelijkheid niet echt bestaan (ik heb ze verzonnen voor dit verhaal).

Direct is het een hit - binnen de hoogst academische niche van onderzoekers van procedurele talen zoals Huskshell dan. Voor de rest blijft het concept redelijk obscuur en de software wereld gaat zijn eigen, andere richting in. Jaren later worden xnopyts weer ontdekt, en iedereen maakt ze prompt tamelijk belachelijk.

Vanwege hun nauwe verbinding met hoog abstracte wiskunde hebben xnpyts een zeker esoterisch aspect, verwarrende bagage waardoor ontspoorde programmeurs ze vergelijken met burrito's vanwege hun rollende/herhalende kenmerk. Het ironische is dat overal in de software industrie miljoenen xnopyts worden gebruikt op een dag, maar niemand die het door heeft: de “for-loop”. Maar de syntactische limitaties (en überhaupt de ongebruikelijke syntax) van Huskshell maken het onmogelijk voor de gemiddelde software developer om deze gelijkenis te zien.

Dat is het verhaal van de Monad. Het is een software-patroon die je terug ziet in moderne talen in optional types, error types, arrays en zo nog wat dingen. In die talen komt het naar voren dat je een .map() hebt op die objecten, of een ? operator, of iets dergelijks. Ze zijn in een zekere zin goed te componeren. En dat is alles wat een monad is, het is gewoon een design patroon met een hele dure naam. (zeker met die inflatie de laatste tijd, sjonge jonge)

Je kan pedantisch doen over de drie Monad Laws die Haskell definiëert, maar letterlijk genomen hebben die weinig waarde buiten Haskell omdat Haskell zo’n extreem unieke taal is. Alles is er uitgedrukt in termen van kettingen van geneste functies/closures, mede omdat records/structs niet echt de stijl zijn van Haskell, en mede omdat alle functies in Haskell maar 1 argument mogen nemen. Maar goed, ik zal het proberen.

De 3 monad laws zijn:

1. return a >>= h is hetzelfde als h a
2. m >>= return is hetzelfde als m
3. (m >>= g) >>= h is hetzelfde als m >>= (\x -> g x >>= h)

Aaaa, leestekens!!

• return a is Haskell voor wrap(a).
  In Rust zou dat dan bijvoorbeeld Some(3) kunnen zijn met de Optional<T> monad, maar in Haskell hoef je niet te zeggen wat voor monad je wrapt - return is een polymorphische functie. In de type signature staat al welke monad, dan hoeft het niet nog een keer in de implementatie herhaald te worden.
• a >>= b (bind) is Haskell voor a.map(b).
• \x bla is Haskell voor fn(x){a}.
• f x is f(x).
• f, h, g zijn standaard placeholder namen voor functies, m voor monad, en a voor een waarde en x voor een functieargument.

Wat er dus eigenlijk staat is:

1. wrap(a).map(h) == h(a): eigenlijk wrap(h(a)) in b.v.b. Rust, maar dat hoeft in Haskell niet omdat >>= niet alleen map is, maar ook meteen een unwrap. Deze wet betekent dat eerst een calculatie en daarna een wrap hetzelfde is als een map op de wrap.
2. m.map(wrap) == m, oftewel een monad opnieuw inpakken geeft een monad. Nogmaals steekt hoe Haskell werkt hier z’n kop boven het water. Vandaar dat je in Haskell niet een dubbele monad krijgt, terwijl je in Rust een Optional<Optional> zou krijgen.
3. m.map(g).map(h) == m.map((x) -> g(x).map(h)), oftewel een monad eerst met g en dan h mappen is hetzelfde als de monad één keer mappen met een compositie van g en h.

En dat is het gewoon. Zie het als een interface. Niet zo heel lastig dus. Maar:

Daarnaast zijn monaden dus redelijk abstract. Vragen wat “een” monad is, is een beetje alsof je vraagt wat “een” observer pattern is. Het is een abstract idee, een bepaalde manier om een klein geïsoleerd stukje gedrag op een gestandaardiseerde manier in code vorm te geven, en daar zijn duizenden verschillende (maar dus wel gelijkende) concrete implementaties van te vinden.

En dat alles maakt monads zo ongelooflijk ontoegankelijk. Terwijl je ze waarschijnlijk al duizenden keren hebt gebruikt zonder het door te hebben.